Loading...
 

Enkele verhalen van onze kinderen

 

Children

Om een idee te geven van wat UHB in de praktijk betekent, geven we hier een paar korte verhalen van onze kinderen weer. Deze leggen bloot wat de pijnpunten voor UHB kinderen in het hedendaagse onderwijs zijn.

Om de privacy van deze kinderen te waarborgen, zijn deze verhalen verteld onder pseudoniemen. 

 
Pieter (6)

zit 2 jaar versneld in de lagere school, maar volgt wereldoriëntatie mee met de klas enkele leerjaren hoger. Voor wiskunde wordt de leerstof versneld aangeboden waardoor Pieter ook voor dit vak de leerstof van een jaar hoger krijgt. De school denkt mee en Pieter krijgt ondertussen uitbreiding en verdieping voor de meeste vakken en zelfs uitdaging in vreemde talen, wat door zijn ouders uitgewerkt en opgevolgd wordt. Op woensdag is hij met code P thuis, zodat zijn mama uitdaging naar interesse kan geven.
Er is met de school afgesproken dat Pieter versneld doorheen taal, wiskunde en wetenschappen mag gaan. Met de tijd die daarna zal vrijkomen, mag Pieter dan aan de slag met de eerste graad vakken wiskunde, taal, natuurwetenschappen, geschiedenis en aardrijkskunde. Als een vak is afgewerkt, mag hij examencommissie doen.
Naast de vele inspanningen die de school doet voor Pieter, heeft hij het vooral lastig dat er geen andere kinderen denken en zijn zoals hij.
Pieter vertoont regelmatig tekenen van verveling, maar zijn ouders én de school botsen op de (wettelijke) limieten van de lagere school.

 

Arno (9)

werd 3 jaar versneld en volgt les in het middelbaar. Na jaren van verveling en een lange zoektocht voor zijn ouders, zit hij nu voor de meeste vakken op het niveau dat hij nodig heeft en bloeit hij sociaal en emotioneel open. Voor wiskunde heeft hij echter nog zo’n grote voorsprong dat hij eigenlijk al leerstof uit een hogere graad beheerst. De school ziet gelukkig zijn capaciteiten, maar de vraag is hoe zijn honger naar wiskunde gestild kan blijven de komende jaren. Op dit moment kan nog teruggegrepen worden naar wiskunde uit de hogere graden. Maar wat als Arno binnen korte tijd wiskunde op universitair niveau aankan en cognitief nodig heeft ?

 

Veerle (7)

is klaar met de meeste leerstof van de lagere school. Zij is cognitief gereed voor het middelbaar, maar kan omwille van haar leeftijd daar niet ingeschreven worden. Ook haar examen lagere school via de examencommissie mag ze officieel pas binnen een jaar afleggen. Veerles cognitieve noden werden jarenlang niet gezien op lagere scholen, wat haar psychisch zware schade toebracht. Haar moeder zag geen andere uitweg dan uiteindelijk over te stappen naar huisonderwijs. Momenteel volgt Veerle naast huisonderwijs ook een aantal vakken mee in een middelbare school. Veerle bloeit daar helemaal open. Daar de lessen als vrije student gevolgd worden kan ze hiervan geen diploma of dergelijke verkrijgen via de school.
Tegen de tijd dat Veerle eindelijk officieel naar het middelbaar mag, is haar voorsprong echter beslist zo groot dat ze opnieuw zal vastlopen in een eerste graad. Er zit dus niets anders op dan binnenkort tegen versneld tempo ook het middelbaar te doorlopen via huisonderwijs …

 

Lisa (11)

leert zichzelf programmeren en werkt digitale 3D prototypes uit, terwijl ze ook enkele eerste stappen zet in de artificiële intelligentie. Hierdoor vindt ze eindelijk de uitdaging die ze al die jaren in het onderwijs heeft gemist. Lisa werd op school - niettegenstaande versnelling en uitgebreide verdieping en verrijking - jarenlange tegengehouden in haar natuurlijke ontwikkeling en cognitieve noden en heeft hierdoor zware schoolschade opgelopen. Naast zware depressies ontwikkelde ze in die periode ook angststoornissen. Al deze problemen verdwenen sinds Lisa thuis uitdaging op haar niveau krijgt. Ze zit al ondertussen al enkele jaren thuis. Haar pushen om haar middelbare studies te doorworstelen, zou onherroepelijk opnieuw psychische schade toebrengen of van haar een definitieve drop-out maken. Een zoektocht naar vakken die haar talenten volgen, brengt haar ouders bij een bachelor ICT. Wettelijk kan zij zich hier nog lang niet inschrijven …

 

Zaynah (12)

is een zware onderpresteerder en is al jaren schoolmoe. Ze leerde nooit enige moeite doen tijdens haar lagere schoolperiode en lijkt het opgegeven te hebben om te tonen wat haar werkelijke capaciteiten zijn. Ze krijgt nu in het middelbaar voor het eerst een extra schools project dat haar interesse in wetenschappen zou moeten stimuleren. Haar ouders hopen opnieuw een glimp op te vangen van het leergierige geïnteresseerde meisje dat zich al jaren schuil houdt achter een façade van onverschilligheid en desinteresse …
 

Jessica (6)

werd 2 jaar versneld in de lagere school en krijgt uitbreiding voor wiskunde. Toch zijn er al tekenen die een eventuele nieuwe versnelling in de toekomst voorspellen. Jessica's ouders zoeken zich ondertussen een weg binnen het schoolse systeem. Langzaam maar zeker groeit het besef dat een gewoon schools curriculum nooit voldoende zal zijn voor Jessica. Op vraag van Jessica zelf bieden haar ouders haar buitenschools kennis aan via taalkampen, notenleer, piano, … Jessica weigert echter zelf nog enige kennis op te nemen thuis die in de lijn ligt van het schoolse curriculum, om geen grotere voorsprong op te bouwen. Ze vindt zichzelf een te grote last voor haar juf en de school. Hoewel er goede communicatie is tussen school en ouders, blijft de juiste aanpak weg. De school zelf voelt aan dat ze niet in staat is om haar een degelijk apart traject aan te bieden …
 

Mia (7)

zit versneld op een school voor hoogbegaafde kinderen. Voor het eerst moet zij zich af en toe inspannen. Dat gaat gepaard met faalangst en vermijdingsgedrag. Mia heeft nu als 7-jarige de OVSG-eindtoetsen van het lager onderwijs afgelegd en is geslaagd. Voor Frans heeft ze deze nog niet afgelegd aangezien ze hierover nog geen les heeft gehad. De school en haar ouders zien alleen de mogelijkheid om haar nogmaals te versnellen en leerstof van het secundair aan te bieden. Haar ouders nemen daarom zélf het wiskunde onderricht op zich. Gelet op haar uitzonderlijke voorsprong is het nog niet duidelijk hoe de volgende 2 jaar ingevuld zullen worden. Weldra zullen Mia en haar ouders een secundaire school moeten vinden die haar flexibel onderwijs kan geven.

 

Alex (6)

Alex bleek op 3 jaar al schoolmoe en doodongelukkig. Hij vond geen aansluiting bij leeftijdsgenootjes en verveelde zich dagelijks. Op school was hij een voorbeeldige leerling, maar eenmaal thuis ontplofte hij. Het gebrek aan kennis bij leerkrachten en CLB maakte dat hij daarboven ook faalangst ontwikkelde. Op aandringen van zijn ouders werd Alex twee maal versneld. Hij vindt eindelijk aansluiting bij klasgenoten op sociaal-emotioneel gebied. Zijn schoolresultaten blijven nog altijd hoog en het is ondertussen duidelijk dat op cognitief vlak een nieuwe versnelling waarschijnlijk nog nodig is. De vele herhaling in de klas blijft voor problemen zorgen. Hoewel de ouders zelf met de school meedenken, wordt er nog altijd geen juiste uitdaging gegeven. Schoolresultaten zijn voor de school belangrijker dan Alex' eigenlijke (cognitieve) noden …

 

Jolien (10)

werd omwille van haar minder sterke motoriek in de kleuterklas beschouwd als een “zorgkind'. Eind eerste leerjaar bleek Jolien depressief en uitte ze zelfmoordgedachten tegenover haar ouders. Een traject van een aantal jaren zorgde ervoor dat Jolien zich weer beter in haar vel voelde. Cognitieve uitdaging op maat bleek hierin cruciaal. Jolien staat nu een jaar versneld voor de middelbare schoolkeuze. Ze houdt ervan universitaire vakantiecursussen logica, middelbare cursussen chemie of wiskunde op hoog niveau door te nemen, maar heeft geen voorsprong op talen. Zij kan haar sterktes niet valoriseren om daaruit vrijstellingen op de middelbare school af te dwingen, maar kan ook niet versnellen omwille van haar zwakte in taal. Jolien wordt hierdoor verplicht te starten in een middelbare schoolopleiding waarin zij voor een ruim deel van de vakken (wiskunde en wetenschappen) de eerstkomende 3 jaar zeker niets nieuws zal leren. Joliens ouders botsen op de beperkte flexibiliteit in het schoolsysteem om aan haar specifieke noden tegemoet te komen.

 

Birgit (14)

is pas laat in het lager onderwijs herkend als uitzonderlijk hoogbegaafd. Hierdoor kreeg zij nooit onderwijs op maat. Ze paste zich van jongs af aan aan het niveau dat van haar verwacht werd. Haar verveling op school compenseerde ze thuis via hobby’s en buitenschoolse uitdagingen. Birgit keek ongelofelijk uit naar het middelbaar waar ze eindelijk de leerstof zou krijgen waar ze eigenlijk al sinds de kleuterklas naar verlangde. De eerste algemene brede graad in het middelbaar nekte haar echter. Ze verdwaalde in de leerstof die haar nog altijd te saai, te algemeen en vooral te repetitief was en kreeg te kampen met een beginnende depressie. Hoewel de school en directie bereid was mee te zoeken naar oplossingen, bleken er te veel praktische beslommeringen en leeftijdsgrenzen. Ondertussen zit Birgit versneld in een hogere graad, terwijl ze examens doet via de Examencommissie. Ze is opnieuw gelukkiger, maar gaat gebukt onder het zware dubbele regime van voltijds school lopen en een extra traject van graadexamens bij de Examencommissie.


 

...

 

Het verhaal van uw eigen UHB kind hier ?

Hoe meer verhalen, hoe groter de inpact naar beleidsmensen in onderwijs en politiek. We willen duidelijk maken dat onze kinderen niet "de grote uitzonderingen" zijn waar niemand over hoort, maar dat het wel degelijk kinderen en jongeren zijn die vandaag de dag in het onderwijs zitten en er duidelijke noden hebben. Passend onderwijs is een recht voor élk kind !

Wil u als ouder het verhaal van uw kind vertellen, contacteer ons op ouders at 145plus.net. We nemen zo snel mogelijk contact met u op en garanderen u respect voor de privacy van uw kind.